Pani Beato,

Napisałam do Pani ponad trzy lata temu, po lekturze Pani książki.

Pisałam, że brak mi samozaparcia, ale wierzyłam, że uda mi się wziąć w garść i spełniać swoje marzenia... A Pani dodała mi otuchy , mówiąc, że to najlepszy czas, bo wiem już jakich błędów nie powinnam popełniać. Po tym, jak do Pani napisałam, zdałam na drugi kierunek, który właśnie kończę. Nauczyłam się hiszpańskiego ( no, może nauczyłam to zbyt mocne słowo, ale mówię już dobrze ), wróciłam do tańca, bo bardzo mi tego brakowało i pielęgnuję tę pasję poświęcając jej wolne chwile, mimo iż ciężko mi je znaleźć. To niesamowite, gdy teraz myślę o tym, w jak dobrym kierunku rozwija się moje życie i że tak naprawdę wystarczy tylko chcieć, a potem rzeczy same zaczynają się układać po naszej myśli.
Tęsknota za podróżami nadal we mnie tkwi i pewnie zawsze już pozostanie gdzieś wewnątrz mnie jako ciągłe pragnienie odnajdywania nowych miejsc, obserwowania ułożenia gwiazd na niebie z różnych części świata. Narazie tylko w wakacje wyjechałam, bo musiałam ( i chciałam ) wrócić do Polski, żeby skończyć studia, teraz zaś nie mogę się już doczekać tego lata, bo będę już oficjalnie absolwentką wolną od szkolnych obowiązków i zamierzam wyruszyć w świat
Na półce czeka na mnie Pani nowa książka, podarowana mi od rodziców z dedykacją, bym była wojowniczką. Przyciąga mnie jak magnes, jak słodycz małego łakomczucha, ale z radością i cierpliwością czekam, by przeczytać ją za tydzień, gdy wyruszę do Hiszpanii w odwiedziny przyjaciela z Południowej Ameryki i lecąc samolotem zatopię się w jej stronach, z przekonaniem, że życie naprawdę jest piękne.

Dziękuję Pani za ciepło i mądrość, którą sama chciałabym kiedyś posiąść, za tę niezywkłą filozofię życiową, która tylu osobom pozwala zmienić sposób myślenia i podziwiam Panią z całych sił za to, że tak bezinteresownie dzieli się Pani z ludźmi tym, czego doświadczyła i tak prozaicznie- jak Pani znajduje na to czas? ( strona internetowa, radio , książka )
Pozdrawiam i ściskam najmocniej!

Ania

Pani Beato!

Dzięki Pani książce dużo zrozumiałam...zrozumiałam dlaczego przez ostatnie kilka lat czułam się nieszczęśliwa, pogubiona. Zrozumiałam, że bez sensu jest czekać na coś lub kogoś kto przyjdzie i odmieni moje życie... Zrozumiałam. I nic nie zrobiłam. Napradę ostatnio uwierzyłam, że coś ze mną jest nie tak, gdyż od dłuższego czasu nie udawało mi się stworzyć żadnego związku z Polakiem, nie wyszłam za mąż tak jak prawie wszystkie moje koleżanki... nie mam tez stałej pracy.Nie jestem stuprocentowo niezależna finansowo.

Nie chcę żalić się innym ludziom, ale szukać w sobie odpowiedzi...Myślę, że to wszystko, co Pani napisała w swoich ksiażkach,to ja wiedziałam, zastanawiałam się nad tym, gdzieś czułam podświadomie, ale zawsze bałam się, również leniłam się jak wygodny leniwiec wprowadzić swoje postanowienia i marzenia w życie. Później myślałam, że częsć z nich zrealziowałam, ale po pewnym czasie poczułam pustkę i rozczarowałam się, gdy znalazłam się w moim "nowym" życiu. Czułam sie pogubiona i nieszczęśliwa, choć tak naprawdę nie miałam żadnego powodu...jestem ładną i młodą 26 letnią (napiszę:dziewczyną), skończyłam studia i dostałam wymarzoną pracę.

Nie jestem szczęsliwa w moim życiu. Ale nie tylko z powodu nieudanych związków z mężczyznami. Brakuje mi czegoś, czego nie mogę okreslić.Zawsze wiązałam się z obcokrajowcami, nie rozumiejąc skąd u mnie bierze sie taka chęć tworzenia relacji z mężczyznami z innych kultur. Chciałabym podkreślić, że wcale ich nie "szukałam", po prostu się zdarzało i mnie intrygowało. Kilka razy słyszałam nawet, że gdybym związała się z Polakiem, to wtedy byłabym nareszcie szczęsliwa i ułozyła sobie życie. No tak. Tylko ja nie wiem, jak ja mam to swoje zycie układać.Nie chcę wychodzić teraz za mąż i rodzić dzieci!Ponadto wierzę w to, że człowiek jest z natury dobry i można z nim być szczęśliwym niezależnie od narodowości.Nie wykluczam, że jeżeli zakocham się w Polaku, t o właśnie z nim się zwiążę. Ale nie spotkałam do tej pory takiego, który by mnie urzekł. I właśnie od 3 lat, nie wiem dlaczego, czuję, że w moim życiu nic się nie dzieje.Czas płynie, a ja razem z nim.Raczej nie płynę, to zycie mnie niesie.A ja chciałabym płynąć z energią.Inii do czegoś dochodzą, a ja trochę tak czuję, jakbym stała w miejscu.

Nie mam ostatnio chęci się uczyć, jestem leniwa, użalałam sie nad sobą, złorzeczyłam losowi, że nie mam szczęścia. A przeciez w głębi duszy wiem, że to nieprawda! Bo nie mam bliskiej osoby? to co z tego. Los dał mi dobrą pamięć, konsekwencję, której mi ostatnio brak, urodę, dobre serce i umiejętnośc nawiązywania dobrych i życzliwych kontaktów z ludźmi. Zabrakło mi jednak pozytywnego myślenia, wiary w dobrą przyszłość, siły na walkę ze swoimi słabościami.Wiem, źle robiłam porównując się do innych, że mają rodziny, rodzą się dzieci, mają dobrą pracę, duże pieniądze,a ja tak wiszę na gałęzi i czuję, że mam związane ręce...czasami czułam sie gorsza od innych.. zawsze bałam się,że nie zdam np egzaminu, czułam się gorsza, bo nie zarabiam duzych pieniedzy ,nic w życiu nie osiągnęłam poza wykształceniem...Kiedy byłam w liceum to bałam się, że ludzie oceniają mnie przez pryzmat mojej urody-ładna to głupia. Czasami myslę, że to właśnie dlatego tak dużo się uczyłam, by pokazać innym, że nie jestem głupia.. I tak ostatnie lata upływały a ja czekałam...aż przyjdzie ktoś lub coś i odmieni moje zycie na lepsze...czekałam aż do momentu, gdy przeczytałam pani ksiażki. I ZADRŻAŁAM. Pani Beato, ja nie znam wielu odpowiedzi, nie jestem w
stanie ocenić czy podążam właściwą drogą-nie wiem, gdzie szukać odpowiedzi, pytałam samą siebie i ciągle wielu rzeczy nie wiem. Czasami wydaje mi się, że to jest właśnie to, moja droga, a potem mam chwile zwątpienia. Nie wiem co może dać mi szczęście, może rodzina i dom jak wielu sądzi? Tylko jak to osiągnąć, skoro przecież nie mam na to wpływu. Może nigdy nie spotkam dobrego człowieka i nie pokocham go z wzajemnoscią? Może mi się nigdy nie ułoży z uczuciem...Jak Pani myśli od czego to zależy, że jednym się układa w
miłości, a innym nie? Czy to jest już gdzieś zapisane, przeznaczone?

Mimo to, chcę być konsekwentna i skończyć rzeczy, które pozaczynałam i na które poświęciłam tyle czasu, energii, własnej pracy. Może kiedyś zmienię zawód, by miec lepsze pieniądze...nie wiem... Może to nie chodzi o to w zyciu, by ciagle coś sobie udowadniać i walczyć z wiatrakami i wybierać trudne drogi, tylko po prostu wybrać tę, która daje większą niezalezność finansową?Czasami myślę, że nie wiem, czego tak naprawde pragnę.Ale mam dużą satysfakcję, gdy mogę komuś pomóc. Wtedy rośnie mi serce.

Ale w moim zyciu nic sie nie dzieje,wracam do domu i nie mam energii,by coś "pokombinować" i zmienić w moim zyciu. Chcę znowu powrócić na przykład na zajęcia fitness i na taniec, chcę rzucić palenie, a mimo to siedzę sama w domu przed tv i palę kolejną paczkę. Potem przychodzi złość na samą siebie i strach, że nie dam rady. Czasami, jak w moje 26 urodziny, czuję strach, że zawsze będę sama, że nigdy się nie zakocham,nikogo nie spotkam, z nikim nie zwiążę...czasami czuję bezsilność, gdy siedzę samam w domu i nawet nie mam z kim iść potańczyć, gdyż prawie wszystkie moje kolezanki mają mężów czy stałych chłopaków i z nimi spędzają weekendy. Karcę samą siebie, że przeciez niczego mi nie brak..zdrowa, młoda, wykształcona...a jednak... brak mi i nie wiem czego.Siedzę w czterech śianach i tak upływają miesiące. Już teraz wiem, że to nie chodzi o męźczyznę, że on wcale nie odmieni mojego zycia.Tylko jak ja mam odmienić moje zycie? Czy to przypadki nim rządzą? Przeznaczenie?Czy wierzy pani, że komus jest przeznaczone być
nieszczęsliwym?

Wiem, to użalanie sie nad sobą i zwykłe lenistwo, ale nie wiem skąd mam zaczerpnąć siły i poukładać swoje życie. Wiem, że nie ucieknę w pracę czy naukę, bo to przyniesie mi ulgę jedynie na jakiś czas. Nie zatracę się też w obecnym mężczyźnie, bo wtedy do reszty zgubię samą siebie. Zresztą jest mi przykro, bo zakochałam się i on też...ale ten związek i tak się skończy, bo on podjął decyzję pod wpływem rodziny, by poslubić inna kobietę...Nie mogę przeciez wpływać na innych ludzi..Ani oni na mnie...Tak czasami myslę, że robię jakiś błąd przyciagając do siebie takie relacje...nie wiedziałam, gdy sie poznalismy, on tez nie, miedzy nami naprawde zdarzyło się wiele pięknych chwil. Tylko nie wiem jaki błąd...nie uciekam w porę, bo boję sie ze zostanę sama ? Ostatnio nie wiem, co się ze mną dzieje...kiedyś byłam pogodną dziewczyną, nie spoglądałam na to,co mają inni, robiłam swoje...Teraz....czuję, że nie wiem jak zyć, albo wiem co chcę w sobie zmienić, ale jestem leniwcem... Mam juz nawet listę drobnych rzeczy do zmian i nie wprowadziłam żadnego punktu w życie...Boje się, że już zostanę leniwcem i tak właśnie oto przepłynie mi całe zycie:nic nie osiągnę, nie założę rodziny,będę nieszczęśliwa ze samą sobą, z niskim poczuciem własnej wartości...

Przepraszam za taki długi i chaotyczny list, trudno mi opisać w kilkanaście minut to, co siedzi w mojej duszy. Wiem jedno. Chciałabym być szczęśliwa, niezależna, silna i samodzielna. Jak Pani.Postanowiłam zawalczyć. Nie mam jeszcze dokładnego planu. Ale spróbuję. Mogę tylko zyskać. Dziękuję za to, że Pani jest i napisała tę książki. Potrząsnęły one moim małym leniwcem

Pozdrawiam serdecznie

Dobry wieczór
Usłyszałam o Pani niedawno, zupełnie przypadkiem i żałuję, że nie "odkryłam" Pani wcześniej. Po przeczytaniu kilku stron "W dżungli życia" wiedziałam, że na tej jednej książce się nie skończy. W każdym zdaniu znajduję wartość, każde zdanie jest niezwykle pouczające, dające siłę, wskazówki na życie. Bardzo interesuję się psychologią, codziennie wyszukuję w internecie ciekawe cytaty, kocham czytać felietony, rozważania. I również uwielbiam podróżować.

Chciałabym tak jak Pani poznać kulturę innych ludzi, zupełnie inną niż nasza, zajrzeć do najciekawszych zakątków świata, odkrywać na nowo. Mam 17 lat i wierzę, że jeszcze dużo przede mną. Po przeczytaniu "W dżungli życia" zrozumiałam, że to ,czy spełnię marzenia zależy ode mnie samej. Co do podróży to moją najdalszą była wycieczka do Czech Ale kocham też polskie góry, szczególnie Tatry, na ich szczycie czuję się wolna i bezpieczna. W te wakacje jadę do Hiszpanii, a więc maleńkimi krokami poszukuję coraz dalej. Nadal jednak borykam się z największym obecnie dylematem-nie wiem jakie wybrać studia, tak abym mogła robić to czego naprawdę pragnę. Wiem, że dostaje Pani tysiące takich listów i nie spodziewam się nawet odpowiedzi, ale chciałabym, aby Pani wiedziała, że bardzo Panią podziwiam. Przede wszystkim za umiejętne podejście do życia, do trudnych spraw, tak aby rozwiązywać je jak najlepiej. Cały czas poszukuję szczęścia i wierzę, że to się uda.
Dziękuję, że wlewa Pani w serca ludzi nadzieję.
Dziękuję, że wlała Pani również i w moje
Pozdrawiam gorąco, życzę niezapomnianych przygód

Pani Beato!
Chciałam Pani bardzo serdecznie podziękować za ksiażkę "W dżungli miłości". Wcześniej przeczytałam "W dżungli życia", ale chyba dopiero teraz dotarło do mnie - może po prostu jako przypomnienie - jak wiele w życiu zależy ode mnie! Tak się składa, że od kilku lat jestem szczęśliwie zakochaną mężatką, więc moje refleksje w trakcie czytania bardziej dotyczyły ogólnie życia, a nie miłości :) Ale po kilku tygodniach od lektury wciąż wraca do mnie jak echo to proste i jednocześnie tak często zapominane przeze mnie stwierdzenie, że ster mojego życia jest w moich rękach. I nie zamierzam już więcej poddawać się przypadkowym prądom morskim i zdawać się na chaotyczne dryfowanie.
Podsumowując - Pani książka byłą dla mnie ogromną inspiracją! I mimo że po jej przeczytaniu nie zamierzam wcale porywać się na jakieś wielkie, spektakularne rzeczy, to jednak zmieniam mnóstwo drobiazgów - a to one stanowią o jakości życia. I to chyba dzięki temu optymizm i uśmiech stają się w mojej codzienności coraz częstszymi gośćmi... DZIĘKUJĘ! :)
I pozdrawiam,
Majka

P.S. Jeszcze o "Blondynce Tao", bo jedno zdanie wymiotła Pani w kosmos, jakby to określiła moja nastoletnia kuzynka ;) A mianowicie: "Gdyby zamienić sześć najbardziej wulgarnych słów w języku polskim na podobnie brzmiące słowa wuj, hebanowy, morwa i nać, a także skubany oraz migdalić, to pierwszym zdaniem w języku polskim, jakie usłyszałam po obudzeniu, było:
- Ty, patrz, morwa jego nać, jak ten hebanowy wuj zamigdala."
Miodzio! :) :) :)

Witaj Blondynko,
Piszę do Ciebie z dwóch powodów. Po pierwsze żeby podziękować za Twoje wspomnienia z wypraw. Niesamowite światy, jakie przede mną otworzyłaś, historie z całego świata - tak pięknie namalowane - za prawdziwą magię, którą przeniosłaś na papier i obdarowałaś nią czytelników. Dostrzegam w tych opowieściach tak wielką pasję - nie sposób nie czerpać z każdego zdania optymizmu i kilogramów energii :)

Po drugie, dziękuję, że pokazałaś mi szczęście. Jak ważne jest zrozumieć, czego się pragnie, wysłuchać siebie i odważnie wyruszyć na swoją własną podróż. Książki o Dżungli życia i Dżungli miłości otworzyły mi oczy i obudziły serce. Dziwię się, ale wcześniej nie rozumiałem co jest najważniejsze – a przecież tylko poszukiwanie WŁASNEJ drogi do szczęśliwego życia może nadać mu prawdziwy sens i dać satysfakcję, spełnienie.
Wydawało mi się że skończenie liceum, zdanie matury i pójście na studia informatyczne, bo one dadzą dobrą i pewną pracę na dzisiejszym rynku (a generalnie to nawet dobrze mi idzie klikanie), to coś oczywistego i tak po prostu trzeba… Wszyscy wokoło przytakiwali i mówili że to świetny wybór, zresztą wcześniej zdecydowanie sugerując taką drogę.

Uwierzyłem, naprawdę w to uwierzyłem! Myślałem, że tak będzie dobrze… Wydawało mi się normalne, że nie każdy jest do końca szczęśliwy ze swojej pracy, bo praca to praca, trzeba zarabiać. Jakoś nawet poradziłem sobie z matmą na maturze, chociaż to zajęć z języka polskiego tak bardzo mi brakowało po skończeniu szkoły… Teraz wiem, że coś w środku mnie próbowało pokazać i cicho krzyczało – wygrała jednak „odpowiedzialna decyzja z przyszłością”. I sam skutecznie podcinałem skrzydła marzeniom.

I jak wygląda to teraz? Czuję się potwornie na studiach, nie czerpię z nich żadnej radości, nie mam motywacji do nauki, wszystko zaczęło tracić sens i kolory. Dodatkowo zaskoczyłem się, bo są tutaj tacy, którzy czerpią z nich radość i to w nich widać. Ja nie umiem, czemu? I została mi tylko muzyka, którą zawsze kochałem. Mimo, że nie umiem ani grać ani śpiewać i rodzice nie posłali mnie na lekcje fortepianu gdy miałem 6 lat to uwielbiam piękne dźwięki, trafiające teksty i one jakoś trzymają mnie na powierzchni. Podobnie jak ucieczka w fikcyjne światy książek, filmów, mimo, że mam już 21 lat! Coś tutaj chyba jest nie tak. Nie można bez końca uciekać od rzeczywistości jak od złego snu?

Gdy przeczytałem Blondynko, Twoje książki o podróżowaniu przez życie, coś we mnie pękło. Dostrzegłem, że wszystko, co wydawało mi się ułożonym planem, odpowiedzialnością i dojrzałością to tylko niesamowite nieporozumienie i jakiś przykry żart który sam sobie zrobiłem. Z premedytacją brnąłem od czasów liceum w coś, czego zupełnie nie czułem, po drodze uciekając w alternatywne światy czy to muzyki, teksów piosenek, książek, wierszy. I jakoś nie wariowałem, chociaż tańczyłem na krawędzi.

Jutro składam rezygnację z obecnych studiów, sprawdziłem już kierunki związane z czymś, co mnie porusza – mimo, że nie mam może uzdolnień muzycznych to poprzez np. kształcenie się w kierunku realizatora dźwiękowego będę mógł robić coś w temacie, który lubię. Mieć do czynienia z muzyką czy to na koncertach, czy w studio czy też nawet w radiu i telewizji.

Pogubiłem się, ale staram się korzystać z Twoich rad i z całych sił poukładać swoje życia w przemyślany sposób. Dosyć przypadku i podążania w pustkę.
Teraz boję się reakcji rodziny, i przyznam szczerze, boję się co będzie jeżeli znów mi się nie uda… Mam tylko nadzieję, że zrozumiem własne marzenia, dzięki Twoim doświadczeniom zrobiłem pierwszy krok i kolejne chce stawiać rozważnie i zgodnie z własnym sercem
Ach :) czemu to jest takie skomplikowane…

Potrzaskany, trochę depresyjny jednak wreszcie wypowiadając z zainteresowaniem (a nie strachem i niechęcią) zdanie: Cóż przyniesie jutro?? 
sun